Adamizad

من پسر بدی هستم

2006-10-23T15:08:00.000-07:00

من به او گفتم مواظب باشد که نیفتد. او گفت مواظب است

و به من گفت وقتی که او رفت ، من ا ز پنجره بیرون را تماشا نکنم

او گفت می خواهد پرواز کند من به او گفتم که آدم بلد نیست پرواز کند و فقط پرنده بلد است .

ولی او گفت که یاد گرفته

آن وقت او با من بای بای کرد و پرید ، ولی پرواز بلد نبود و من وقتی اورا دیدم که افتاده و شکسته بود

حالا من به قولم عمل نکرده ام چون مامان به من گفته بود .وقتی که او پرید ، من لب پنجره نروم

و من پسر بدی هستم

به نقل از مجله عروسک سخنگو شماره 175

نوشته سید نوید سید علی اکبر

بیست و هشتم شهریور

2006-09-20T09:29:00.000-07:00

گل ها و یادداشت یک دوست برای یک روز بزرگ در زندگی هرکس

امام علي مي گويد که هر روز که در آن گناه نکني آن روز عيد است
هر سال که آدمي در آن پيشرفت کند و " بزرگ " شود انگار که متولد شده است
خيلي ها هر سال که مي گذرد ذره اي هم پيشرفت نمي کنند. انگار هميشه در يک سطح باقي مانده اند
مثل مرده ها که وقتي روي سنگ گورشان مي نويسند مرگ در مثلا 32 سالگي تا ابد 32 ساله باقي مانده است
انگار در مسابقه اي کنار کشيده اند تا ديگران از آن ها جلو بزنند
بچه هاي ده ساله 50 ساله مي شوند اما او همچنان 32 ساله است
بعضي ها وضعيت شان بدتر است. هر سال که مي گذرد کوچک و کوچک تر مي شوند

هر سال که مي گذرد همان چيزي را هم که داشته اند از دست مي دهند
روزهاي تولد روزهاي ارزيابي اين مي تواند باشد که من کجا ايستاده ام؟
متوقف شده ام؟ ايستاده ام؟ جلوتر رفته ام؟
احساس من اين است که توجلوتر رفته اي
پس تولدت مبارک

یک اتفاق ساده اما واقعی

2006-08-17T23:17:00.000-07:00

مرد: من کس دیگری را دوست دارم
ما باهم رابطه داریم
و باهم دوبی رفته ایم
وقتی بچه زیر سرم بود و تو در بیمارستان بودی
ما مدتهاست که عاشق هم هستیم
البته همسر او نمی داند
اما تو می دانی
زن : با من شوخی نکن حوصله ندارم
وچندماه بعد

زن : چرا اینکار راکردی
مرد: اما من به تو گفته بودم
باور نمی کردی
زن : چرا
مرد: ما عاشق هم هستیم .
همانطور که سالها قبل عاشق تو شدم
زن : من میرم ... بچه هامون چی
مرد: من طلاقت نمی دم
بمون
دوستت دارم

کوسه محبوب

2006-07-23T07:39:00.000-07:00

دیروزیک فیلم مستند دیدم
- کوسه محبوب -
راجع به کوسه های ببری آدم خوارکه در جزایر هاوایی( مرکز موج سواری جهان)زندگی می کنند
یک فیلم فوق العاده برای اثبات آدم خوار نبودن این نژاد از کوسه ها
حرف بر سر این بود که اگر این کوسه ها در طی پنجاه سال گذشته فقط شصت آدم خورده اند
پس به یقین این شکارها را با لاک پشت که خوراک اصلی انهاست اشتباه گرفته اند
وبعد
فکر می کردم
به فیلم سربریدن 22 نفر در سیستان و بلوچستان توسط اشرار که در میان مردم تکثیر شد
به فیلم کودکان جنگ درعراق/ در فلسطین /درایران /در دنیای ما
وبه فیلم ها وعکس های آدم خواری آدمهاتوسط آدمها

2006-06-23T14:32:00.000-07:00

فکر می کنم مرگ به این شکل فقط یکی از انواع مرگ است

آدمهای زیادی در اطراف ما حرکت می کنند که

نه( وجود) دارند و نه( هست) اند و نه( زنده )گی می کنند
بلکه سالهاست مرده اند
ما هم باید برای زنده بودن مان دلایل کافی داشته باشیم

عکس !

2006-05-14T13:18:00.000-07:00

نمایشگاه عکسهای دریا هم تمام شد

اما نمی دانم ارزشش معادل وقت و انرژی ای که از من و ما گرفت بودیا نه

در هر حال

از همه بخاطر اظهار لطف های صادقانه و غیر صادقانه اشان ممنون

فعلا این عکس را که مهمترین عکس نمایشگاه است داشته باشید

بقیه کارها را در سایت ایسنا ببینید

http://branch.isna.ir/mainkhorasan/NewsView.aspx?ID=News-17200

بی ثباتی و روزمرگی

2006-04-21T12:51:00.000-07:00

بی ثباتی ما آدمیزادها هم حکایت غریبی ست

همچون دیگر حکایات در باب رفتارهای قابل تامل

سال نو مبارک

2006-04-14T17:06:00.000-07:00

مگر می شود روزهای زیادی بگذرد . سال نو شود . شب شود . روز شود. عصر شود . ظهر شود
وتو نبینی . نشنوی . و چیزی برای نوشتن نداشته باشی
از اینکه کسانی هستند که جویای نبودنم در این فضای کوچکم شدند ، متشکرم
می خواستم بهار 85 را با یادداشتی درباره نگرش امسالم به " عشق" آغاز کنم
وبا عکسی که در تاریخ هفتم فروردین ماه در روزهای ابری زیباکنار گرفته بودم

زندگی را از عشق گریزی نیست

ارزش عشق می تواند تا سرحد راز بقا متغیر شود
اما نمیتواند نباشد
عشق بخشی از بودن ماست
بخشی از غریزه ماست
غریزه ای متفاوت با همه غرایز دیگر وجودما
به دیگری عشق می ورزی و هرروز خودت را بیشتر می یابی

گمان نمی کنم هیچیک از ابعاد وجودی آدم بتواند به این اندازه اورا به کنه هستی نزدیک کند

ماه حوت

2006-02-24T12:38:00.001-08:00

اسفند تنها ماهی است که اغلب ان را به حساب نمی آورند

بخصوص نیمه دوم اش که انگار تنها برای مهیا ساختن بهار وجود دارد

بهمن که تمام می شود انگار وارد یک ماه زود گذر شده ایم

در حالی که اسفند فقط بیست و چهار ساعت از ماههای دیگر کوتاه تر است

هیچکس از لذت روزهای آخر اسفند ماه حرفی نمی زند

و از آنروزها بعنوان روزهای قبل از سال نو یاد می کنند

فکر می کنم هر چه در آغاز هر سال داریم ریشه اش در اسفند ماه پا می گیرد

ماه حوت ، یک ماه پر برکت است

آگاهی

2006-02-03T11:06:00.000-08:00

آگاهی یعنی هوشیار شدن از چیزهایی که در گذشته از انها بی خبر بودیم

واقعا به همین سادگی

آگاهی مقصدی نیست که سرانجام به آن برسیم . فرآیندی مداوم و نامحدود است

که پیوسته ژرفتر می شود و می گسترد : سفری شاید بی پایان

مهم این است که بر مقصد متمرکز نشویم و بدانیم که نقطه نهایی وجود ندارد

لازم است مجذوب راهمان شویم تا هر لحظه از آموزش و رشد و گسترش به پاداش غنی خود بدل شود

---------------------------------

کتاب راه تحول نوشته شاکتی گواین ترجمه گیتی خوشدل

2006-01-09T13:22:00.000-08:00

تنها در این لحظات است
که هیچ بودنی بودن تو
را در قالب هیچ چگونگی ای
مقید نمی دارد
شریعتی عزیز
کدام لحظه ها؟
لحظه های گم شده در صدا و زمان؟

LOVE

2006-01-01T14:04:00.001-08:00

A LOVE JUST FOR WOMEN

داستان

2005-12-28T13:25:00.000-08:00

بلوک 417

همه چیز را از وقتی فهمیدم که دیگر نبود. اوایل فکر می کردم باید موقت باشد .تنها یکبار توی خیابان دیدمش

اما وقتی به ایوان روبروی پنجره ام نیامد تازه فهمیدم او در زندگی روزمره من " بوده" و در هیاهوی ذهن

بهم ریخته ام جایی باز کرده است
مثل دخترهایی شده ام که مدتها از اولین اتفاق عاشقانه زندگی شان بهت زده می مانند

***

اتو را که از روی پیراهن برمی دارم بوی تن رضا بلند می شود . بوی دستها و حضورش

هنوز با همان حرارت پنج سال قبل دوستش دارم . این روزها لوسم می کند . رفتارش طوری

شده که حتی شستن ظرفها هم برایم سخت شده است. بخصوص امشب که ظرفها را ریخته ام

توی ظرفشویی و ایوان روبروی پنجره در تاریکی غریبی فرو رفته است
بار اول که دیدمش دستکشهای نو خریده بودم . سبز . سایز اسمال . ظرفشویی را پر از ظرف کرده بودم

مشتی برنج ریختم پشت پنجره ، ظرفها را کف الود کردم و شیشه ها را شستم . همه جا پر از حباب شده بود

پارچ اب را به شیشه پاشیدم که ناگهان پشت ریزش ابها پیدایش شد . ان جا ، توی ایوان روبروی پنجره

یک قدم عقب رفتم . مثل همیشه . مثل هر بار که بخاطر زن بودنم به دیوارها و حصارها خورده ام

ودیگر اندوه رهایم نکرده است

***

قمری ها سروصدا راه انداخته اند . با عجله می دوم پشت پنجره . همگی می روند . من می مانم
می مانم و به اهنگی که از ایوان روبرو پخش می شود گوش می دهم . و خیره می شوم به افتاب ، به

سه گل باز شده درگلدانم ، به دانه های باقیمانده برنج ، و پرده های توری ایوان، که در باد تکان میخورند

***

کلید می اندازم و می ایم توی اپارتمان . رضا هنوز نیامده . بوی غذا خانه را پر کرده است

میز اشپزخانه بجای غذاو بشقاب سبزی ، پراست از خریدهای هفتگی رضا و یک یادداشت عاشقانه
توی اشپزخانه چرخی می زنم و بی دلیل می روم پشت پنجره. یک دانه برنج هم نمانده است

کنار یخچال، جلوی اینه کوچک آ شپزخانه زل می زنم به صورتم . امروز عصر نوبت ماهانه دکتر دارم

دستم را خم می کنم ومی گذارم روی برجستگی سفت شکمم
فردا کوچولو ترین جوراب دنیا را برایش می خرم. شکمم را به پیشخوان بلند فروشگاه می چسبانم

و دستهایم را تکیه می دهم . از فروشنده می خواهم جورابها را کادو کند . سایز یک

با خود می گویم : این هم یک عدد دیگر . عابر بانکم رمز سختی دارد و شماره رژم را فراموش کرده ام

بعد بی خودی به اعداد فکر می کنم . به شماره ها . شماره شناسنامه . شماره تلفن همراه. شماره ماشین

شماره کفش . شماره خانه. بعد به شماره روزهایی فکر می کنم که ماه با قرص سفید نورانی اش

حیاط مشترک دو پنجره را مهتابی می کند

***

رضا خواب است اهسته سرم را ازروی سینه اش دور می کنم و دستش را از دور گردنم باز می کنم

بلند می شوم. تلویزیون و چراغها را خاموش می کنم . می روم توی اشپزخانه

میوه هارا توی یخچال می گذارم . برنج فردا را می شویم . سماور را خاموش می کنم

جاظرفی را خالی می کنم و در سکوت به پنجره های تاریک ساختمان بلند روبرو خیره می شوم

ملافه های سفید بزرگی روی طناب ایوان پهن شده است . پنجره را با سرو صدا روی هم می کشم
احساس می کنم به کسی مقابل پنجره اشپزخانه ام معتاد شده ام . به کسی که نمی شناسمش
احساس می کنم " دوست داشتن " بخشی از سرشت ادم ها است . هیچ چیز ، نه زندگی مشترک ، نه

تجربه لمس رشد یک جنین و نه تمام شدن شور جوانی نمی تواند جای حس همیشه روشن

دوست داشتن را در وجود ادمها پر کند . هیچ دلی نمی تواند، نه ، نمی تواند با یک نفر و

تنها یک نفر لبریز شود . انگار هر کس، به تنهایی، فقط بخش کوچکی از روح عظیم هستی است
از اشپزخانه بیرون می زنم . یادم می اید برای قمری ها برنج نریخته ام . برنمی گردم

***

امروز صبح دیدمش. بعد از مدتها. وقتی با عجله از چهارراه پیچیدم سوار ماشین جلویی شد

ماشین شماره مشهد بود . کمی دنبال ماشین رفتم . طاقتم نیامد . جلو زدم ، بازطاقتم نیامد

پخش ماشین را روشن کردم . شیشه را پایین کشیدم . اماهنوز بی طاقت بودم و درست در

لحظه ای قبل از اینکه چراغ قرمز شود ، از چراغ زردعبور کردم
رفتم لای انبوه ماشینهای مانده در ترافیک. صدای بلندگوهای عقب و بوق ماشینها در هم امیخته بود
دستم را خم کردم و گذاشتم روی شکمم که حالا هرروز بزرگ و بزرگتر میشود

نوشین وفادار- مهرماه هشتادوچهار

سنت !!

2005-12-27T10:03:00.000-08:00

اینکه ما چقدر باید از کسانیکه دوستشان داریم متوقع باشیم

سوالیست که در عصر حاضر پاسخ روشنی دارد

هیچ

اگر شوهرت را دوست داری باید بگذاری با دوستانش به مسافرت برود

اگر او ترا دوست دارد باید درک کند که امروز حوصله اش را نداری

اگر دوستت را دوست داری نباید منتظر تلفن اش بشوی، در این پنج ماه که تماس نگرفته حسابی درگیر پایان نامه اش بوده است

اگر همکارت را دوست داری نباید از داد کشیدنش هم ناراحت شوی ، خب عصبانی شده است

و...و...و

اگر متوقع نباشی شبها راحت تر می خوابی و روزها تنها نیستی

***

اما من نمی خواهم امروزی باشم

من از همه کسانیکه دوستشان دارم متوقع هستم

اسمش هر چه می خواهد باشد

زمستان

2005-12-21T09:25:00.000-08:00

امروز روز اول دی ماه است

من راز فصلها را می دانم

و حرف لحظه ها را می فهمم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاک ، خاک پذیرنده

اشارتیست به آ رامش

زنده یادش فروغ فرخزاد

سلام به ادمیزادها

2005-12-17T09:57:00.000-08:00

بنام خدا

*******

اگر بشود اختصاص گوشه ای از جهان اینترنت به خودت را ، اتفاق مهمی دانست

باید بگویم مثل همیشه اتفاقهای مهم زندگی من در پاییز است

پس با یکی از عکسهای پاییزسال 83 شروع می کنم